Ik zou willen dat ik het verteld had…
Ik Zou Willen Dat Ik Het Verteld Had…
Waarom die dingen mij nou altijd gebeuren, heb ik me altijd al afgevraagd. Want als ik het hem verteld had… dan was hij nu misschien wel bij mij. Bij mij alleen. En niet bij haar. Niet bij Laura. Want bij haar hoort hij niet. Hij hoort bij mij. Bryan hoort bij mij. En als ik de moed had gehad om het hem twee weken geleden te vertellen, hadden hij en Laura nooit wat gehad. Nooit. Want ik ben te laat geweest. Nu, na zo lang heb ik eindelijk de moed gehad om het te zeggen. En toen vertelde mij dat hij, ondanks dat hij me "een leuke meid" vond, al een andere vriendin had. Alleen een leuke meid. Dat was alles. En nu, een maand of twee later, ben ik daar nog steeds verdrietig om. Want ik, ik hou van Bryan.
Einde
Note: Dit verhaaltje heb ik een tijd geleden geschreven. In het Engels noemen we het een "Drabble" of een "One Shot.". Hoe ik het nu moet noemen weet ik eigenlijk niet, haha. Dus ik hou het maar op een kort verhaal.
©Christa2007
8 September 2010 at 16:11
Er was geen aanwijbare oorzaak.
Wat hij las, lag al in zijn voelen veranderd, voordat de woorden tot hem doordrongen.
Iemand, die vijf jaar ouder was beschouwde hij als van een anderegeneratie.
Hij had niets tegen anderen. Zij, die hem haatten, hem zijn gedrag kwalijk namen, kon hij nauwelijks veroordelen.
Hij probeerde hun wankelevenwicht te begrijpen, waarom zij zich zo krampachtig aan een orde wensten te houden, waar hij onmogelijk aan kon voldoen.
Wat hij over het verleden hoorde, kon niet overeenkomen met zijn indrukken.
Er bestpond een leemte, die hij niet kon verklaren en het noopte hem alles te vergeten.